18-05-12

Marcel Vervloesem is weer vrij 'onder voorwaarden'...

Marcel_nieuwsblad_001.jpgBrussel, 16 mei 2012 
 
Beste vrienden, 
 
Betreft: Marcel is vrij
 
Gisteren heeft Marcel's advocate gedurende een half uur voor de rechters van de Kamer van Inbeschuldigingstelling (KI) te Turnhout gepleit en daarna heeft Marcel, voor het eerst, zelf mogen spreken.
 
Nadien werd Marcel, na 5 maanden onterechte hechtenis, vrijgelaten. Omstreeks 18 uur was hij terug thuis. 
 
Gedurende de voorbije 5 maanden schreef de pers geen woord meer over Marcel's opsluiting maar, zoals het de gewoonte is geworden, werd het berichtje over Marcel's vrijlating gisteren omstreeks 16. uur door het persagentschap (staatsagentschap) Belga bekend gemaakt en door de kranten, zonder een woord van commentaar, gekopieerd en verder verspreid.

Het is diezelfde pers, en met name Het Nieuwsblad, die aan de basis lag van de maandenlange opsluiting van Marcel.  
Zoals zij in 1998 ten tijde van de internationale belangstelling voor de kinderpornozaak Zandvoort reeds heeft gedaan, publiceerde Het Nieuwsblad enkele maanden geleden een volledig gefantaseerd verhaal van een zekere V. die beweerde dat hij door Marcel Vervloesem werd aangerand.  
Volgens V. was Marcel's buurman 'medeplichtig' in deze zaak en was er een ook een 'gemaskerde man' bij betrokken.

De rechters van de Raadkamer te Turnhout die Marcel 11 jaar lang vervolgden en de kinderpornozaak Zandvoort doodzwegen, namen het gefantaseerde verhaal metéén ernstig. 

Zij hadden echter de pech dat het gerechtelijk onderzoek uitwees dat de verklaringen van V. tegenover Het Nieuwsblad en de politie, tegenstrijdig en onjuist waren. Bovendien stelde men vast dat V. ook in het verleden al mensen door middel van zelfverzonnen verhalen had aangeklaagd.

Het is om die reden dat het vonnis van de Antwerpse strafuitvoeringsrechtbank Marcel vrijpleitte.

De rechters Van der Flaas en Jacobs van de Raadkamer te Turnhout schoven de resultaten van het gerechtelijk onderzoek en het vonnis echter van tafel.
Zij hielden ook geen rekening met de pleidooien van Marcel's advocaat en de ontlastende getuigenissen die, zonder verdere inzage, aan het dossier werden gevoegd.
Volgens Vander Flaas en Jacobs was Marcel 'schuldig' en diende hij 'wegens het gevaar voor recidivisme', in voorhechtenis te worden opgesloten.

Omdat zij van alle kanten kritiek ontvingen en er geen reden was om Marcel nog langer in voorhechtenis te laten zitten, toverden de voornoemde rechters een konijn uit hun magistratenhoed.  
Onder het voorwendsel dat er een psychiatrisch rapport diende opgesteld te worden 'om te weten in hoeverre V. geloofwaardig was' en doordat dit rapport maandenlang op zich liet wachten, kon Marcel opgesloten blijven.

Toen het rapport eindelijk klaar was en aan het dossier was gevoegd, bleek het om een vervalst rapport te gaan.  
V. werd immers voortdurend afgeschilderd als een 'voorbeeldige en brave jongen' die door Marcel werd aangerand terwijl er op de Turnhoutse Jeugdrechtbank een lijvig strafdossier over V. ligt.  
V. maakte zich namelijk schuldig aan talloze gewelddaden en werd door de Jeugdrechtbank zelfs bijgestaan in het betalen van schadeloosstellingen aan zijn slachtoffers.  
Maar volgens de psychologe die het rapport opmaakte, en die per vergissing het dossier van Marcel zelfs met een ander gerechtelijk dossier vermengde, was de aanranding een feit en had V. zijn verhaal 'enkel maar wat aangedikt'.  Op die manier maakte de psychologe, die een beëdigde ambtenaar is en in dienst van de Justitie werkt, zichzelf ongeloofwaardig.
 
Volgens het Belga-berichtje werd Marcel 'onder voorwaarden vrijgelaten'.  
Het Belga-berichtje waarin met geen woord over het maandenlange geknoei met het dossier werd gerept, is dus uiterst misleidend.  
Het Belga-berichtje doet tevens uitschijnen dat Marcel na zogenaamde 'nieuwe pedofiele feiten', onder voorwaarden in vrijheid werd gesteld.
Maar ook dat is misleidend omdat Marcel reeds twee jaar geleden, onder voorwaarden, in voorlopige vrijheid werd gesteld.
De opgelegde voorwaarden zijn, op zijn minst gezegd, merkwaardig te noemen.  Zo mag Marcel geen contact met de vzw Werkgroep Morkhoven opnemen; mag hij geen contact onderhouden met de Vlaamse acteur Jo Reymen (geen lid van de Werkgroep); heeft hij een spreekverbod met de pers (die hem, zoals nu weer is gebleken, verder door het slijk mag sleuren); mag hij niet meewerken aan verenigingen die kindermisbruiken bestrijden; heeft hij een reisverbod om te verhinderen dat hij zou deelnemen aan internationale kongressen enz.
 
Justitieminister Turtelboom (Open VLD, Vlaamse liberalen) werd maandenlang over de schandalige opsluiting en alles wat er in de gevangenis van Turnhout gebeurde, geinformeerd. 
Maar haar dienst reageerde, bij wijze van provocatie, enkel met een nietszeggend antwoord op de klacht van de vzw Werkgroep Morkhoven inzake de diefstal van pamfletten en materiaal tijdens een recente aktie voor het ministerie van justitie te Brussel, alwaar Turtelboom's kabinet is gehuisvest.
 
Ook op de wekenlange aangifte van het achterhouden van de brieven aan Marcel (dochter, kleindochter, vrienden, Nederlandse klokkenluiders, Franse aktievoerders,) aan de Minister, kwam er geen enkele reaktie terwijl dit een schending was van de basiswet en de rechten van de gevangenen.
Men kan zich afvragen waarom zij niet aan Marcel worden gegeven.

Zoals men weet, lieten de Minister en haar diensten zelfs toe dat Marcel gedurende een week lang bij een geesteszieke werd opgesloten waarna hij wegens infecties en hartproblemen op de spoedafdeling van het Sint Elizabethziekenhuis te Turnhout belandde, alwaar hij gedurende 5 dagen lang aan het ziekenbed werd vastgeketend. 
Turtelboom beschouwt de mensen die in voorhechtenis zitten, dus als veroordeelden die een straf uitzitten en op de meest onmenswaardige manier mogen behandeld worden.
 
Minister Turtelboom was ook op de hoogte van de verdwijning van V's GSM uit het gerechtelijk dossier.  
Zoals men weet, bevond er zich een collage van bij Marcel thuis opgenomen gesprekken op de GSM van V. die moest aantonen dat Marcel 'schuldig' was. Nadat het gerechtelijk onderzoek uitwees dat V. over zijn verklaringen gelogen had, besloten de voornoemde rechters om de GSM terug aan V. te geven zodat het voor Marcel ontlastende bewijsmateriaal daarmee vernietigd werd.

Het feit dat Turtelboom dit alles toeliet en op de hoogte was van het feit dat er, onder de voornoemde rechters, in het verleden reeds ontlastende documenten en getuigenissen uit Marcel's strafdossier verdwenen, zoals de Hoge Raad voor de Justitie destijds vaststelde, roept ernstige vragen op over de Minister.  Liet zij al deze zaken toe en was zij bereid om haar eigen geloofwaardigheid te laten ondermijnen omdat zij de Turnhoutse procureur Jan Poels tot kabinetschef benoemde ?
 
Er is nog een andere zaak.
Enkele maanden geleden zond de Werkgroep Morkhoven belangrijke documenten uit de kinderpornozaak Zandvoort naar Minister Turtelboom.  De gegevens in de documenten hielden direct verband met de misbruiken en verkrachtingen in de Amsterdamse kinderkribben.  
Turtelboom wenste echter niet te reageren op het verzoek van de Werkgroep om deze informatie aan haar Nederlandse collega over te laten maken.
 
Enkele dagen geleden nam ik contact op met het Federaal parket te Brussel over de talrijke onregelmatigheden bij het parket van Turnhout.  
Het Federaal parket antwoordde eerst met de korte mededeling dat 'uit de email niet bleek of deze werkelijk van mij afkomstig was'.   Daarop zond ik het Federaal parket meer informatie over het geknoei met het psychiatrische rapport.  Ik vroeg om te laten onderzoeken of de psychologe die het rapport opmaakte, geen valsheid in geschrifte pleegde met de bedoeling om Marcel verder van 'aanranding' te beschuldigen.  Het Federaal parket antwoordde mij daarop dat zij mijn schrijven aan de Antwerpse Procureur-generaal had doorgezonden en maande mij aan om mijn brieven aan hem te richten.

Misschien nog een laatste woord over de gevangenis van Turnhout waar Marcel gedurende 5 maanden in voorhechtenis zat.
In deze gevangenis is er maar plaats voor 120 gedetineerden.
Momenteel zijn er echter 210 gedetineerden opgesloten zodat een deel van de gevangenen er op matrassen op de grond moet slapen.
Minister Turtelboom die een 'magistratuur zonder de minste zweem van partijdigheid' predikt, zegt dat zij de 'overbevolking in de gevangenissen wil aanpakken'.
Ik heb echter mijn twijfels bij het gevangenisbeleid van de Justitieminister.
In België zijn er namelijk reeds 11.200 gevangenen.
Door steeds nieuwe cellen te bouwen en mensen zoals Marcel die kanker-, nier-, hart- en diabetespatiënt is, langdurig in voorhechtenis te laten zitten, gaat men de 'overbevolking' in de gevangenissen niet oplossen.
 
Ik hou jullie verder op de hoogte.
 
BEDANKT VOOR JULLIE STEUN !

Jan Boeykens, voorzitter vzw Werkgroep Morkhoven

Commentaren

Wie onderstaand bericht leest, zal zich afvragen hoe het mogelijk is geweest dat iemand zoals Laurette Onkelinx (PS, Parti socialiste), minister van justitie is kunnen worden (en dat zij nog steeds minister is). Maar het is een publiek geheim dat België geregeerd wordt door de maffia en dat alleen de meest corrupte individuen in België, de politieke top bereiken...

----

Maffia en de Belgische politiek

Laurette werd geboren op 2 oktober 1958 in Ougrée (België). Haar vader Gaston kwam uit het gebied van Limburg. Hij bleef het accent van deze streek houden. (Haar moeder is een Tunesische)

In oktober 1950 vond hij werk in Ougrée.

Hij werd een regionaal vakbondslid, toen schepen en tenslotte werd hij burgemeester.

Laurette heeft vijf broers en zusters. Zij studeerde rechten aan de Universiteit van Luik en werd later advocaat. Zij huwde met Abbès Guenned. (Alegerijn)

In 1988 werd zij verkozen in Luik. In 1992 werd zij minister en zij zal minister blijven tot de Parti Socialiste oppositie wordt.

Patrick, de oudere broer van Laurette, bezit een restaurant "Beau Vivier" in Ougrée waar hij veel geld binnenrijft. Er wordt echter ook gezegd dat hij een maandelijkse overheidstoelage ontvangt voor invaliditeit van een vroeger werkongeval.

Na een barbecue feestje op 26 april 2003 bij Alain Mathot (zoon van andere Mathot - [ Guy Mathot, één van de top-socialisten in Luik ] en Isabelle Simonis (die moest aftreden), werd Patrick overvallen door twee gewapende en gemaskerde mannen. Hij werd door een schot geraakt en werd in het ziekenhuis van Angleur opgenomen.

De opbrengsten van het feest, meer dan 12.500 euro, waren voorzien om in de kas van de PS te gaan maar verdwenen spoorloos. Sommigen zeggen dat het om een maffia-afrekening ging. Enkele tijd later, werden de twee aanvallers gearresteerd. Het bleken naaste relaties van het slachtoffer te zijn. Zij werden onmiddellijk opgesloten, maar hun advocaat - vreemd genoeg - is Marc Uyttendaele, een deskundige in Constitutioneel recht én de echtgenoot van Laurette Onckelinks. Er is nog meer nieuws in verband met deze vreemde zaak. Patrick werd onlangs gearresteerd voor het dragen van een vuurwapen zonder een vergunning!

De jongere zuster van Laurette Onckelinks verbleef in de gevangenis aan het eind van 1979 of begin 1980 en werd beschuldigd van drugsmokkel.

In 1996 werd door Marokko een internationaal arrestatiebevel uitgereikt voor drughandel en criminele organisaties tegen Abbès Guenned, de toenmalige echtgenoot van Laurette Onckelinks. Maar de man was slim genoeg niet om naar Marokko terug te gaan. Op 31 Juli 1997, werd hij onverwacht geklist en gearresteerd op de luchthaven van Zaventem waarbij hij zijn diplomatieke paspoort (onschendbaarheid) gebruikte. Laurette scheidde heel snel van hem om een schandaal te vermijden. Sommigen zeggen dat dit de snelste scheiding in de geschiedenis was. Één maand na de arrestatie, was de scheiding al officieel.

Abbès Guenned gebruikte illegaal een diplomatiek paspoort dat hij "als gift" had gehouden, en men kan zich slechts afvragen met welk recht hij erin geslaagd was om dit document te verkrijgen aangezien hij nooit een diplomaat is geweest.

Op 21 Juli 1998, werd Abbès Guenned echter opnieuw gearresteerd op dezelfde grond, deze keer op de luchthaven van Adnan Menderes in Izmir, Turkije. Hij werd korte tijd in hechtenis genomen, werd bevrijd, en werd een paar dagen later opnieuw gearresteerd op verzoek van het Hoge Gerechtshof omdat Marokko om zijn uitlevering had verzocht. Heel toevallig werd Uyttendaele als Guenned’s advocaat ingehuurd, terwijl het Belgische Ministerie van Justitie tussenbeide kwam en Hassan Denizkurdu ten gunste van Guenned, valse verklaringen liet afleggen. Om een diplomatieke rel te vermijden, werd Guenned definitief vrijgelaten. Dit stuk van informatie werd gemeld bij Turkse krant Milliyet op 15 Augustus 1998, onder de Turkse titel: "Esi van Belçikali Bakan krize yol açti" wat in het Nederlands betekent, de "Partner van een Belgische minister veroorzaakt een crisis."

Op 20 november 1999, huwde Laurette de constitutionele advocaat Marc Uyttendaele. De vroegere echtgenoten van het paar, traden als getuigen op!

Abbès was getuige van Laurette, en wees er op dat ze dichte vrienden waren gebleven. Zo dicht zelfs dat Abbès als adviseur deel uitmaakte van Laurette haar "strategische cel" (het stafpersoneel van haar kabinet in het parlement). Men moest niettemin zorgvuldig kijken om hem, onder de vele adviseurs van Laurette te vinden. Haar team was één van de grootste eenheden van het overheidspersoneel. De bevoegdheden van Abbès omvatten godsdiensten, multicultureel beleid en het grote stedenbeleid. Hij gaf zijn steun aan het oprichten van de vereniging COIFE (Collectif d'associations Opposées à l'Interdiction du Foulard à l'Ecole - Gezamenlijke Verenigingen tegen het Verbod van hoofddoeken in Scholen). Één van de medewerkers van Abbès was Kissi Benjelloun, voorzitter van de Unie van Moskees. Een slager van beroep. Benjelloun zou zich snel hebben verrijkt bij ‘Real Syndicate’ van moslim huiseigenaars. In islamitische kringen werd hij ervan beschuldigd de controle van de Moslimvleesmarkt uit te voeren voor zijn persoonlijk profijt. Bovendien zou Benjelloun ernstige problemen hebben gehad met de Franse belastingdienst.

De voorgaande Minister van Justitie, de wat kleurloze Marc Verwilghen, had acht van de zestien leden van de moslimexecutieven geweigerd, omdat staatsveiligheid hen verdacht van fundamentalisme... De echtgenoot van Laurette Onckelinks werd door hen ingehuurd om hun zaak te verdedigen. Spoedig nadat Verwilghen vervangen werd, verkoos Laurette deze acht mensen. Door de wet van 18 juli 2003, werden net diegenen uitgekozen die ervan verdacht werden het dichtst aan te leunen of lid te zijn bij de "Moslimbroeders" van de extremistische Turkse beweging "Milli Gorûs". Onder hen was ook Mohamed Boulif, die toen de nieuwe voorzitter van de uitvoerende macht ter vervanging van Nordin Maloujahmoun was en als gematigder bekent stond. Boulif slaagde er snel in om een "toelage" te verkrijgen die totaal ongerechtvaardigd was. Een overeenkomst met de overheid van maart 1998 bepaalde dat éénderde van de Moslim Algemene Vergadering (die uit 68 leden wordt samengesteld en door algemene stemming van Belgische moslims worden verkozen) na 5 jaar worden vernieuwd. Maar Laurette hield niet van de toen bestaande executieve, onder andere omdat de Parti Socialiste er geen controle over had. Door het gebrek aan taalkundige pariteit (het werd meestal samengesteld uit Franssprekende personen!) en het ontbreken van man-vrouw pariteit, moest de executieve volledig worden vernieuwd.

Sommige moslim godsdienstige leiders kwamen met de Parti Socialiste overéén om voor hen te stemmen als zij deel konden uitmaken van de executieve. Dit is tenminste wat Moslim-pjm zei [ PJM = Jonge Moslimpartij).

Zonder zelfs de moslim executieve hierin te raadplegen, stuurde Laurette hen een brief op 8 april 2004 om hen te informeren over haar bedoeling om nieuwe algemene verkiezingen te houden. Een ontwerp koninklijk besluit volgens deze lijnen werd goedgekeurd op 25 Juni 2004, maar na een zeer negatief advies dat door de Raad van Staat werd gegeven, moest ze het laten vallen. Een wetsontwerp werd toen voorgelegd op dringende basis, d.w.z., er waren amper vier dagen tussen de voorlegging van het wetsontwerp en het doorgeven ter goedkeuring in beide Kamers. Dit vond plaats op zaterdag 17 juli 2004, terwijl normaal de Kamers nooit op zaterdag zitten. Sommige volksvertegenwoordigers, zoals Christelijke Senator Clotilde Nyssens vroegen, "hoe een bestaand representatief orgaan ooit van buitenaf kan worden uitgedaagd, om het te laten vervangen door een nieuw orgaan waarbij werd geoordeeld over de manier waarop het functioneert, terwijl andere regels gevolgd werden dan de tot stand gebrachte oorspronkelijke en juridische regels ?" Laurette antwoordde dat zij voor 'de beste belangen van de moslimgemeenschap werkte'. Er werd verschillende keren beroep aangetekend voor het Arbitragehof door moslims om de wet te herroepen. Op 23 sept., ondertekende Laurette een ministerieel besluit waarbij de nieuwe leden van het comité werden benoemd: vroegere magistraten Lucien François en Raymond Decoux, en Ayse Oz en Hassan Bousetta, Jacques Piéron (die een deskundige op verkiezingsprocedures was), en moslims van wie de godsdienstige representativiteit onbetwistbaar werd gevonden. Moslimorganisaties dienden toen onmiddellijk verscheidene klachten in tegen deze zuiver politieke benoemingen bij de Raad van State.

Vele moslims protesteerden tegen deze strategie [ zie Voetnoot 1 ] die door de Parti Socialiste, en in het bijzonder door Laurette Onckelinks werd ontwikkeld, die erop neerkwam "een strategie te volgen om een ideologische controle in stand te houden - om meer stemmen eigenlijk te bereiken - over een gemeenschap waar eigen zeggenschap wordt verhinderd." Het schijnt dat de Parti Socialiste de immigrantengemeenschap, vooral de moslims wil gebruiken, om extra stemmen te bereiken. Het schandaal van Isabelle Simonis [ zie Voetnoot 2 ], de erfgename in een gebied van Laurette dat zij ten gunste van Brussel liet varen, toonde dat duidelijk aan. [ Beeld van Philippe Moureaux, met de legende: "Philippe Moureaux, Burgemeester van het district van Molenbeek, is van plan immigranten en vooral islam als basis voor zijn kiesdoeleinden te gebruiken." ]. Nochtans was er geen waarborg dat de strategie om de islam te gebruiken om stemmen te halen, - zoals door het duo Onkelinckx-Moureaux werd gevolgd -, als intelligent en dus efficiënt mocht worden beschouwd. Want het gevoel van ontevredenheid groeide bij vele moslims.

De zogenaamde bekwaamheidsmaatregelen van Laurette, tot haar commerciële glimlach, waren één bedrieglijk masker. Bij alle ministeries waar zij werkte, bleef enkel occasioneel een goede herinnering aan haar achter. Het was meer gebabbel en show dan echte actie. Geen pragmatisme (of gevoel voor realiteit) maar eerder doctrinaire en dictatoriale tribunes.

Na Minister van Onderwijs voor de Franse Gemeenschap te zijn geweest, werd Laurette minister van Justitie.

Een korte schets:

De gevangenissen bleven overladen. Er waren reeds meer dan 9.000 gevangenen in 2003.

Tijdens de Dutroux affaire waren er allerlei vreemde incidenten. Een opengelaten politiebestelwagen, een celsleutel die in een pot werd gevonden, erotische brieven die werden gevonden van Dutroux aan een minderjarig meisje).

In verband met de overvolle gevangenissen, werden twee gevangenissen gesloten (in Hasselt en Tongeren) omdat zij 'te oud waren'. Anderzijds betaalde de Staat meer dan 500.000 euro in 2 jaar om mensen onrechtvaardig in hechtenis te houden. “Personen die geen inbreuk hebben begaan vinden zich in de gevangenis. Het gebeurt regelmatig." ("La Dernière Heure", 29 oktober 2004).

Het beheer van Laurette toonde deficiëntie. Ondanks een beduidend stijgende begroting voor het Ministerie van Justitie (dat wat is wat zij zelf zei!), kregen de crediteuren hun geld niet op tijd en was het departement dat met het betalen van de rekeningen van het Ministerie van Justitie werd belast, vrijwel failliet gegaan. Aan het chronische gebrek aan magistraten werd niets gedaan. Integendeel, de situatie verergerde. En 650 magistraten tekenden vervolging aan tegen Laurette voor wanbetaling van gelden die hen rechtmatig toekomen. ("La Dernière Heure", 27 augustus)

Het is waar dat de prioriteit van Laurette Onckelinks in het bestrijden van extreem rechts lag. Niet door de bestaande problemen aan te pakken, maar door het breken van de thermometer. Zij gaf opdracht tot het volgen van procedures tegen rechts en verbood alles wat eventueel kan lijken op racisme of islamfobie.

Het wekelijkse satirische blad Père Ubu herinnerde eraan dat Laurette van de"Kaviaar-socialisten" [ zie Voetnoot 3 ] zowat 30.000 euro per maand verdiende. Zij reageerde hierop en gaf haar echtgenoot en advocaat opdracht om Père Ubu voor de rechter te slepen. Zij verloor deze zaak jammerlijk. (zie website Truder)

----

Voetnoot 1: EMIM, Herdenking voor de Marokkaanse Immigratie, werd verondersteld om 40 jaar Marokkaanse immigratie naar België te vieren en op het terugwinnen van hun stemmen voor de regionale verkiezingen van Juni 2004. De raad die uit 12 leden werd samengesteld, werd voorgezeten door zelfde Hassan Bousetta, en werd samengesteld uit 6 leden van de PS, één Groene en 5 socialistische sympathisanten.

Voetnoot 2: Een intern memorandum werd per vergissing door een medewerker van Isabelle Simonis gestuurd aan Le Soir en liet blijken dat de strijd tegen de rechtervleugel en racisme o.a. werd gemotiveerd door de wens om “allochtone kiezers bij de PS aan te trekken.” Men zou dan openbaar geld voor dat sectarisch doel besteden. Isabelle Simonis gaf sommige blunderende antwoorden op vragen over dit incident dat haar snel dwong om als voorzitter van het Franse Sprekende Communautaire Parlement af te treden.

Voetnoot 3: "Kaviaar-socialisten" is een term die wordt gebruikt om naar dit rijke en aristocratische links te verwijzen dat in wezen niet socialistisch is.


Bron: LE BASTION. Maandelijks blad voor de Belgische en Europese weerstand - Nummer 84 - Pagina 12 van November 2004: 'LAURETTE ONKELINKS – minister van justitie'

http://soswatch.skynetblogs.be/archive/2006/08/27/maffia-en-de-belgische-politiek.html
http://www.talkaboutgovernment.com/group/alt.www.libertarian.creative

Gepost door: Morkhoven | 29-05-12

De commentaren zijn gesloten.